Przemówienie Papieża Jana Pawła II do Jej Ekscelencji Pani Monique Patricia Antoinette Frank, nowego ambasadora Królestwa Niderlandów przy Stolicy Apostolskiej z okazji przedstawienia listów uwierzytelniających

Pani Ambasador,

1. Z radością witam Waszą Ekscelencję i przyjmuję Listy uwierzytelniające, na mocy których jest Pani akredytowana jako ambasador nadzwyczajny i pełnomocny Królestwa Niderlandów przy Stolicy Apostolskiej.
Serdecznie dziękuję za przekazanie mi pozdrowień Jej Wysokości Królowej Beatrix. Ze swej strony będę wdzięczny, jeśli zechce Pani wyrazić moje najlepsze życzenia dla jej osoby, dla rodziny królewskiej, jak również dla całego narodu holenderskiego.

2. Codziennie wiadomości z całego świata przypominają nam wszystkim pilną potrzebę budowania pokojowej przyszłości między ludźmi, a w tym celu, tworzenia stabilnego porządku międzynarodowego opartego na lepszym podziale zasobów na poziomie międzynarodowym oraz na aktywnej polityce pomocy rozwojowej. Jak Pani podkreśliła, Pani Ambasador, Pani kraj sam w ostatnim czasie doświadczył nowych napięć, które wynikają z gwałtownej transformacji naszych społeczeństw w świecie coraz bardziej otwartym na różnorodność kultur. Również i ten fakt ujawnia konieczność i znaczenie pogłębionego dialogu między różnymi grupami tworzącymi naród, aby wszyscy uczyli się wzajemnie poznawać i szanować. To otwarcie na drugiego jest nieodzowne dla przekroczenia granic każdej z grup, jak mówiłem w moim „Orędziu na Światowy Dzień Pokoju 1 stycznia 2001”: „Skutecznym środkiem zaradczym, który nie dopuszcza, aby poczucie przynależności kulturowej prowadziło do zamknięcia się na innych, jest obiektywna wiedza o innych kulturach, nie uwarunkowana przez uprzedzenia” (n. 7). Pod tym warunkiem będzie możliwe tworzenie pokojowych relacji między różnymi wspólnotami w celu wspólnego zbudowania wspólnej budowli narodu.

3. Dla zapewnienia silnego wsparcia Kościoła katolickiego dla tego procesu, który przygotowuje pewnego rodzaju „nową kulturę polityczną” (Orędzie na Światowy Dzień Pokoju 1 stycznia 2001, n.10), blisko trzy lata temu podjąłem na nowo inicjatywę zapraszania do Asyżu przedstawicieli wielkich religii światowych w celu zamanifestowania naszej wspólnej woli pokoju. Prosiłem ich w szczególności o absolutne odrzucenie wszelkich prób usprawiedliwiania przemocy ze względów religijnych oraz, co więcej, o jej wyraźne potępienie. Ostatnio Stolica Apostolska zaangażowała się w promowanie na wszystkich poziomach autentycznego dialogu między religiami, wzywając chrześcijan, by we wszystkich społecznościach, w których żyją, działali w jednym duchu jako twórcy pokoju i dialogu z wiernymi innych religii, pośród których żyją. Wiem, że Kościół katolicki w Niderlandach wypowiedział się ostatnio w tym duchu ustami swoich biskupów i zapewniam ich przy tej okazji o moim poparciu.

4. Podkreśliła Pani, Ekscelencjo, ważny udział Pani kraju w walce z głodem i biedą na świecie oraz jego zaangażowanie na rzecz rozwoju i świadczoną przezeń pomoc medyczną dla ludów szczególnie narażonych na dramat takich pandemii, jak AIDS, która gwałtownie rozszerza się w Afryce przynosząc tam niezliczone ofiary. Stolica Apostolska, jak Pani wie, uważa, że pierwszorzędne znaczenie dla zwalczania tej choroby w odpowiedzialny sposób ma położenie nacisku na jej zapobieganie poprzez edukację dotyczącą świętości życia i formowanie właściwej praktyki seksualności, która zakłada czystość i wierność. Na moja prośbę również Kościół zaangażował się na rzecz ofiar tej choroby, a zwłaszcza na rzecz zapewnienia im dostępu do opieki i środków medycznych niezbędnych w licznych ośrodkach lekarskich. Niderlandy przejmują prezydencję Unii Europejskiej w chwili, gdy ta przyjęła nowe kraje do swego łona i przygotowuje się do kolejnych akcesji. Stolica Apostolska zawsze śledziła i zachęcała do realizacji projektu europejskiego jako do twórczego wkładu w pokój zarówno na samym kontynencie europejskim, jak również poza nim, widząc w UE dobrą perspektywę współpracy z innymi regionami świata. Jak mówiłem w moim ostatnim „Orędziu na Światowy Dzień Pokoju 1 stycznia 2005” (n.10), wzywam rządy Unii Europejskiej, by podjęły wspólnie nowe wysiłki na rzecz rozwoju, zwłaszcza w Afryce, sąsiednim kontynencie, który stał się tak bliski Europie przez związki historyczne, rozwijając porozumienia oparte na prawdziwej współpracy i partnerstwie.

5. Od wielu lat społeczeństwo holenderskie, naznaczone zjawiskiem sekularyzacji, zaangażowało się w nową politykę w dziedzinie legislacji dotyczącej początku i końca życia ludzkiego. Stolica Apostolska nie zaniedbała przedstawienia swego jasnego stanowiska i zapraszania katolików Niderlandów do tego, by zawsze świadczyli na rzecz swego przywiązania do absolutnego poszanowania osoby ludzkiej od jej poczęcia do naturalnej śmierci. Jeszcze raz zapraszam władze i personel medyczny, jak również wszystkie osoby, które pełnią role edukacyjne, do rozważenia znaczenia tych kwestii, a tym samym znaczenia wyborów, jakie podejmują, w celu budowania społeczeństwa bardziej wrażliwego na osobę i jej godność. Młodzi ludzie w Pani kraju, którzy mają możliwość żyć w pokoju w łonie Unii Europejskiej od kilku pokoleń i którzy aspirują do osiągnięcia słusznego rozwoju i dobrobytu, potrzebują – aby przygotować się do podjęcia odpowiedzialności, która jutro na nich spocznie – solidnej edukacji, która rozwija i konsoliduje ich osobowość, wzmacniając w nich „człowieka wewnętrznego”, wedle pięknego wyrażenia Apostoła Pawła (por. Ef 3, 16), i która otwiera ich szczególnie na spotkanie z innymi w społeczeństwie coraz bardziej kosmopolitycznym i wielokulturowym. Kościół katolicki, który zawsze był bardzo wrażliwy na młodzież, będzie ze swej strony nadal troszczył się o integralną edukację młodych i włączając się we współpracę w wysiłkach, jakie podejmuje cały narodowi w swoim rozwoju w tym kierunku.

6. Za Pani pośrednictwem, Ekscelencjo, pragnę pozdrowić wspólnotę katolicką w Niderlandach i jej Pasterzy. Wiem, że głęboko angażuje się ona w życie kraju, będąc wrażliwa na ewolucje społeczeństwa i zdecydowana wnosić swój pełny wkład do dobra wspólnego, dając świadectwo o tym, w co wierzy i w czym pokłada nadzieję, starając się żyć zgodnie z przykazaniem miłości otrzymanym od swego Pana. Zachęcam ją, by była szczególnie wrażliwa na promowanie każdego dnia dialogu między osobami i między grupami, które tworzą społeczeństwo, zwłaszcza w wielkich aglomeracjach miejskich, gdzie złożoność relacji ludzkich może rodzić poczucie osamotnienia. Wzywam ją też, by zaangażowała się bez reszty w służbę najsłabszym, często zmarginalizowanym we współczesnych społeczeństwach naznaczonych konkurencją ekonomiczną i społeczną. 7. Pani Ambasador, rozpoczyna dziś Pani szlachetną misję reprezentowania swego kraju przy Stolicy Apostolskiej. Proszę przyjąć serdeczne życzenia powodzenia w tej misji. Zapewniam, że zawsze znajdzie Pani u moich współpracowników zrozumienie i potrzebną pomoc! Z całego serca życzę Waszej Ekscelencji, Pani rodzinie, Pani współpracownikom i wszystkim Pani rodakom obfitości Bożych błogosławieństw.